Dinner time

De rust aan het einde van deze verrassend mooie herfstdag overvalt me.

Ik ben nog hyper van de voorbereidingen en het feest dat het ineens was.

Ik sta versteld van alles wat ik kreeg. 

De verbondenheid met mijn collega's raakt me.

Zo bijzonder kan gewoon zijn dat je het mist.

Herfstvakantie

Vrienden in Oostenrijk trotseren een dik pak sneeuw voor kaiserschmarrn.

In Barcelona schijnt de zon volop.

Ondertussen heb ik in Nederland mijn suède laarzen 

ingespoten tegen de regen.

Mijn winterjas hangt mij aan de kapstok op te wachten.

Ik maak me op voor een avondje jazz.

Vrij of niet, geniet!

Oogsten

De oude man droeg zijn doordeweekse ietwat sjofele, vaal geworden pak.

De broekspijpen waren zoals altijd zorgvuldig in zijn vertrouwde groene rubberlaarzen gepropt. Tevreden, bijna trots, keurde hij de oogst. 

Hij zwaaide naar zijn oudste zoon op de tractor en stapte in zijn auto. 

Hij was hier niet meer nodig.

Feedback

De hoge heren en dame hadden de tijd genomen om de eilandjes tot een hechte eenheid te smeden. Middels feedback zou het zeker lukken. Met een kritische blik monsterden ze elkaar. Het werd een vlijmscherp analytisch moddergevecht. Toch jammer dat niemand hen ooit geleerd had te ontvangen. Wat een gemis.

Zweverig

"Zweverig" is een hokje waar mensen je instoppen als ze geen grip op je krijgen. Je bent te vrij, leeft je eigen leven en dat kan voor anderen confronterend zijn. In de spiegel die je bent zien ze zichzelf gevangen. Pijnlijk. De sticker "zweverig" is een pleister op hun wond.

Maar, blijf zweven, want:

Ik zweef en ik zweef, tussen de wolken

Ik zweef en ik zweef, kan overal naar toe

Ik had nooit gedacht, en nooit durven dromen...

Ik voel me zo vrij, en niet meer zo moe

Ik voel me zo vrij, ik vlieg naar je toe!

(Liedje uit het Regenboogbos)

Slechts dank verschuldigd

Er zijn zo van die lessen in het leven die ik maar niet onder de knie krijg.

Aannemen wat me gegeven wordt is er zo één. 

Ik wil niemand tot last zijn, voel me bezwaard, schuldig.

Vandaag heb ik de medaille van mijn schuldgevoel eens omgedraaid.

Wat denk je? DANKBAARHEID!

Laatste loodjes syndroom

In nood, of tijdens verbouwingen, leer je je vrienden kennen. Aangenaam.

Ze brachten pannen pastasaus, kannen koffie en campingkeukenspullen.

We mochten er logeren, ze haalden de kinderen op en deden de was.

Alles loopt vlotter dan op rolletjes. Niks te klagen. Bijna klaar. 

Uitgerekend nu ben ik kriegel en cranky.